Witte Ruis toont een jonge vrouw die met een blikje probeert te luisteren naar het gemurmel van een wasmachine. Het werk verbeeldt een innerlijke zoektocht naar kennis over de eigen psyche: willen begrijpen wie je bent, wie je misschien niet bent, en in hoeverre je dat kunt accepteren.
De wasmachine oogt enigszins gehavend en lijkt niet helemaal te functioneren. Hoewel de vrouw nog jong is, lijkt ook haar binnenwereld niet vanzelfsprekend of eenvoudig te doorgronden. Ze luistert, draait aan de knoppen en probeert grip te krijgen op wat zich vanbinnen afspeelt.
Zoals bij witte ruis zijn er voortdurend signalen, gedachten en geluiden, maar is het niet altijd duidelijk welke daarvan betekenis hebben. We zien haar midden in dat proces: zoekend naar zichzelf, luisterend naar de ruis en proberend daarin iets herkenbaars te vinden.