Oneindig buiten het moment gaat over de zoektocht naar jezelf, zelfacceptatie en de soms paradoxale opdracht om in het hier en nu te leven. Yoga en meditatie worden vaak gezien als manieren om dichter bij jezelf te komen en volledig aanwezig te zijn in het moment. Maar juist het streven daarnaar kan een nieuwe opgave worden: ik moet ontspannen, ik moet loslaten, ik moet nú in het hier en nu zijn.
We zien een vrouw die zichzelf probeert te vinden in een gepsychologiseerd landschap. Ze ligt in het gras, omgeven door een lucht waarin dreiging en opklaring naast elkaar bestaan. In de lucht boven zweeft een waslijn, die zich wellicht op het eerste gezicht niet helemaal laat plaatsen. Het landschap krijgt daarmee iets van haar innerlijke wereld: onrustig en zoekend, maar tegelijkertijd open en hoopvol.
De vrouw lijkt voortdurend buiten het moment te leven, omdat het haar niet lukt aanwezig te zijn zoals ze denkt dat het hoort. Maar misschien is ook dát een manier van zijn. Wie accepteert dat het even niet lukt om in het moment te leven, is op een vreemde manier juist heel dicht bij de werkelijkheid van dat moment.