In Reflecties van emoties zien we een tegelvloer die zich steeds verder lijkt uit te strekken. In de gekleurde tegels verschijnen gezichten met uiteenlopende uitdrukkingen.
Ze vormen samen een landschap van emoties en gedachten waarover we ons als het ware voortbewegen.
Het patroon van de vloer lijkt ook een schaakbord. Daarmee krijgt het werk ook iets van een denkspel. We proberen vooruit te kijken, keuzes af te wegen en te bedenken wat de gevolgen van onze volgende stap kunnen zijn. Maar waar een schaakspel vaste regels kent, laten gedachten en emoties zich veel moeilijker sturen. Soms denken we meerdere stappen vooruit, terwijl één onverwacht gevoel het hele speelveld weer kan veranderen.
De gezichten bevinden zich niet óp de tegels, maar lijken erin opgesloten of ermee versmolten. Sommige komen dichtbij, andere verdwijnen door het perspectief langzaam in de verte. Zoals ook gedachten kunnen opkomen, verdwijnen en later in een andere vorm weer terugkeren.