In de spiegel van Celine Wessels toont een verstilde, bijna archetypische setting bij de psycholoog. Achter een besluierd raam staat de tissuebox al klaar.
Opvallend is het opengeslagen, maar volledig onbeschreven boek. Juist bij een psycholoog lijkt dat bijna een tegenstelling. Wie hier terechtkomt, draagt immers doorgaans al een verhaal met zich mee: ervaringen, herinneringen en gebeurtenissen die hun sporen hebben achtergelaten. Toch zijn de bladzijden leeg.Daarin schuilt ook een omgekeerde betekenis. Therapie gaat volgens Celine soms niet alleen over het teruglezen van wat al geschreven is, maar kan ook ruimte maken voor wat nog geschreven moet worden. Het lege boek wordt zo geen symbool van een leven zonder verleden, maar van de mogelijkheid opnieuw te beginnen.
De kamer zelf wordt de spiegel. Een plek waar je naar jezelf kijkt, terwijl juist datgene wat je denkt te zullen zien, misschien nog helemaal niet vastligt.